St. Benedictusberg

Dit is de kerk van het klooster St. Benedictusberg in Vaals. Ik was daar met mijn vrouw in de buurt op vakantie en we hadden gehoord dat je in dit klooster zeven keer per dag het getijdengebed bij mocht wonen. En daarom liepen we er op een dinsdagmiddag binnen om het middaggebed mee te maken. 

De meeste moderne gebouwen vind ik uitgesproken lelijk en mensvijandig, maar deze moderne ruimte – de kerk werd in 1968 opgeleverd - heeft een grote schoonheid. Dat komt door het ritme van de ramen en de pilaren. Verder is er bijna niets. Het altaar is niet meer dan een blok steen met een tafelblad. Nergens zijn beelden van Christus of van heiligen. Alleen een aantal banken vullen de ruimte. St. Benedictusberg is een Rooms-katholiek klooster, maar de strakke eenvoud is bijna calvinistisch. De kloosterkerk laat zien hoe zeer de Katholieke kerk in de jaren vijftig en zestig bezig was om zich te vernieuwen en aansluiting te zoeken bij de moderne tijd. 

De klok luidde, de kaarsen werden door een monnik aangestoken en daarna kwamen de overige 12 monniken binnen. Ze groetten het altaar en gingen zitten. De dienst van een dikke tien minuten bestond uit het reciteren van drie psalmen. Alles ging in het Latijn. De sfeer van de dienst was net als de architectuur van de kerk: helder, doorzichtig en absoluut niet warm of gezellig. Maar juist dat zakelijke droeg bij aan een diepe concentratie.

We zijn er twee keer terug geweest. De ene keer was de dienst indringender dan de andere keer. Lag dat aan mezelf? Of lag daar ook aan de broeders? ‘Lukte’ het de broeders de ene keer beter dan de andere keer? De laatste keer dat we er kwamen leek de concentratie van de broeders wat zoek, totdat de abt aan het einde van de dienst alleen het ‘Onze Vader’ begon te reciteren. Hij deed dat met een intensiteit die elk gebedswoord bij me deed binnenkomen. En ik werd overdonderd toen de monniken met zijn allen invielen om de laatste regel mee te bidden: ‘sed libera nos a malo, maar verlos ons van de boze’.


Comments for this post were locked by the author